Un anno senza Carlo (Ένας χρόνος χωρίς τον Carlo)
της Haidi και του Giuliano Giuliani
με την Antonella Marrone (δημοσιογράφο της Unita)
Baldini&Castoldi (128 σελίδες, 11,40 ευρώ)

Γένοβα 20 Ιουλίου 2001: κατά τη διάρκεια συγκρούσεων μεταξύ των δυνάμεων της τάξης και των διαδηλωτών ενάντια στους G 8, στην πλατεία Alimonda , από ένα θωρακισμένο τζιπ της στρατιωτικής αστυνομίας κάποιος πυροβολεί δύο φορές. Ο πρώτος πυροβολισμός πετυχαίνει τον Carlo Giuliani , 23 ετών, κατευθείαν στο πρόσωπο και τον σκοτώνει. Ο Carlo κρατούσε έναν πυροσβεστήρα.
Μετά από ένα χρόνο –ένα χρόνο ταλαιπωρίας από πολιτικο-δικαστικές διαμάχες, έρευνες της εισαγγελίας της Γένοβας και βουλευτικών ερευνητικών επιτροπών, μεθοδεύσεις για συγκάλυψη και απρόοπτα– η δημοσιογράφος Antonella Marrone συνάντησε την Haidi και τον Giuliano , τους γονείς του Carlo , για μια αντιπαράθεση-εξομολόγηση σχετικά με το πώς άλλαξε η ζωή τους μετά από το θάνατο του γιου τους. Έτσι γεννήθηκε αυτό το βιβλίο, ένα είδος ημερολογίου μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, μια αφήγηση με σκέψεις, αναμνήσεις και φωνές που μπλέκονται μεταξύ τους.
Ένας χρόνος χωρίς τον Carlo είναι η περήφανη διαδρομή ενός πατέρα και μιας μητέρας προς την αλήθεια που παραμένει απαγορευμένη, ένας χρόνος δουλειάς και υπομονετικής εξέτασης φωτογραφιών, βίντεο και εγγράφων σχετικών με εκείνες τις μέρες στη Γένοβα. Ένας χρόνος κατά τη διάρκεια του οποίου η απελπισία έδωσε τη θέση της στην κοινωνική δέσμευση: η πληροφόρηση (στα σχολεία, τις συνελεύσεις των συνδικάτων, τα κοινωνικά φόρουμ), η αφύπνιση των συνειδήσεων έγινε ηθική υποχρέωση για το ζεύγος Giuliani , για να «προειδοποιήσουν» με τη μαρτυρία τους άλλους νέους και να μην ξεχαστεί τίποτα.
Το βιβλίο, εξυπακούεται, είναι μια δυνατή καταγγελία, διαυγής και συνειδητή, στην οποία υπάρχει παραπάνω από μια υποψία ότι, εκείνη την καταραμένη μέρα, όποιος ήταν υπεύθυνος για τη δημόσια τάξη ήθελε να ανεβάσει το επίπεδο της πρόκλησης για να μπορέσει να εξουσιοδοτήσει την καταστολή, δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις για να γίνει «παγίδα» η πλατεία Alimonda . Δεν υπάρχει, όμως, μίσος, δεν απαιτούν εκδίκηση· αντιθέτως δίνουν το ύψιστο μάθημα ηθικής: το δικαίωμα στη δικαιοσύνη είναι πάνω από την αποκατάσταση του θύματος και αφορά το Κράτος δικαίου (που εκείνες τις μέρες ταπεινώθηκε). Συνεπώς, αν αυτή η τραγωδία μπορεί να χρησιμεύσει, θα είναι μόνο ώστε στο μέλλον, σε μια δημοκρατική Χώρα, «κανένας να μην έχει τη δυνατότητα να σκοτώσει ένα παιδί κατ' αυτό τον τρόπο»· και γι' αυτό, αν είναι απαραίτητο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και η μνήμη ενός γιου.

Σήμερα νιώθω χαρά με κάθε νέα συνάντηση, κάθε φιλία που αναθερμαίνεται ή καινούρια φιλία που μου χαρίζει ο Carlo, εδώ και ένα χρόνο, ακόμη και χωρίς να είναι πια εδώ. Σήμερα νιώθω πόνο για όλη αυτή τη χαρά που δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί του και οργή για αυτούς που κάθε μέρα σχεδιάζουν θανάτους, για αυτούς που θεωρούν μια ζωή λιγότερο σημαντική από τον Mibtel [δείκτης όλων των τίτλων του Ιταλικού Χρηματιστηρίου]. Οργή για αυτούς (αυτούς και όχι αυτόν) που μου τον σκότωσαν και συνεχίζουν να το κάνουν. Ένας χρόνος χωρίς τον Carlo: ένας χρόνος με θρήνο, με συνεχή απασχόληση, οτιδήποτε για να μην υπάρχει χρόνος για σκέψη. Ένας χρόνος που νομίζω ότι η φασαρία σε λίγο θα τελειώσει κι αυτός θα γυρίσει σπίτι. Μετά θυμάμαι το κενό και πιάνομαι απελπισμένη από το φιλί του όταν συναντιόμαστε, από τον τρόπο που λέει «γεια», από τη ζεστασιά του καθώς αποκοιμιέται στον καναπέ κι εγώ ζεσταίνομαι κοντά του. Έζησα 23 χρόνια με τον Carlo. Πόσα χρόνια είμαι υποχρεωμένη να ζήσω χωρίς αυτόν;»